Mijn logo

De steen
Een paar jaar geleden was ik met mijn kinderen bij Natuurmonumenten aan de rand van het bos in Oisterwijk. Ondanks de aanwezigheid van een speeltuin, hadden mijn kinderen alleen oog voor de stenen die rondom het pand van Natuurmonumenten lagen. Witte, grijze stenen. Hele gewone stenen eigenlijk. Maar blijkbaar waren ze in de ogen van mijn kinderen heel bijzonder. “Kijk eens, papa, wat een mooie steen!” zei mijn jongste dochter Jasmijn, terwijl ze trots haar vondst aan me liet zien. “Nou, dat is zeker een mooie steen” bevestigde ik haar als liefhebbende vader. Een aantal stenen rijker gingen we even later weer naar huis.

Pas de volgende dag besefte ik wat Jasmijn al meteen had gezien. De stenen waren inderdaad bijzonder. Ogenschijnlijk gewone stenen. Witte, grijze stenen. Niet eens zo verschillend van elkaar. Totdat ik ze een voor een vastpakte en er nog eens goed naar keek. Eigenlijk waren ze ook best heel verschillend. Was de vorm, grootte, kleur van iedere steen toch weer anders. Ik realiseerde me ineens hoe bijzonder het eigenlijk is dat mijn kinderen uitgerekend deze stenen uitgezocht hadden om mee naar huis te nemen. Niet eens heel mooie stenen of zo. Maar wel ieder met een eigen herkomst, een eigen historie die hen gemaakt had tot wat ze nu waren. Bijzondere stenen.

 

Is het met mensen eigenlijk niet net zo? Loop eens op een drukke zaterdag of koopavond door de Heuvelstraat, de winkelstraat van Tilburg, of de Kalverstraat in Amsterdam. Wat zie je dan? Veel mensen, heel veel mensen. Ogenschijnlijk gewoon mensen. Pas als je contact met iemand maakt, in gesprek gaat en eens goed kijkt naar de mens tegenover je, pas dan zie je, hoe bijzonder iemand eigenlijk is. Vandaar de steen in mijn logo. Als symbool voor en herinnering aan hoe bijzonder ieder mens is.

 

Kronkelig levenspad
Ook het lettertype dat gebruikt is voor de bedrijfsnaam in mijn logo is niet zomaar gekozen. Als je heel dichtbij kijkt, inzoomt, zie je een sterk slingerende lijn. Je zou niet denken dat dit een deel van een letter is. Pas als je weer wat afstand neemt, uitzoomt, zie je dat. Pas dan zie je ook dat de letter deel uitmaakt van een groter geheel, mijn naam in dit geval. En pas dan is ook de betekenis van de slingerende lijn, de letter, duidelijk.


Met ons leven is het precies zo. Er gebeurt vaak veel op een dag, in een week, een maand, een jaar. Zeker als iemand die je dierbaar is overlijdt, begint vaak een heel chaotische, moeilijke periode. Pas als je later even stil staat en terug kijkt, zie je de rode draad. Kun je ook zien wat deze zware, donkere periode je gebracht heeft. Begrijp je ineens de zin van het kronkelige pad dat je afgelegd hebt. Dit maakt het niet makkelijker, niet minder zwaar. Maar doordat het betekenis heeft, zin heeft gehad, kan het makkelijker zijn erin te berusten. Kan het innerlijke rust en vrede geven.